Woord van de Week

Tutoyeren

wvdw2-tutoyeren

Spreek ik u aan met 'je'? Of jou met 'u'?

Het is nogal een dilemma. Want - of jouw lezers nou jong zijn of juist een leeftijd van ervaring en wijsheid hebben bereikt - belediging ligt op de loer. Toch?

Als kind vond ik het vanzelfsprekend om niet te jij-jouen tegenover volwassenen. Ons pap en mam vormden hierop een uitzondering, maar grootouders, juffen, meesters en onbekenden waren steevast 'u'. Ik vind dat nog steeds heel normaal.

En toch.

De dag waarop ik zelf een u scheen te zijn kwam onverwacht vroeg. Ik vond het zeker erg beleefd, maar poeh! Wat leek de tijd ineens te vliegen. 

Een belediging?

Dat was het natuurlijk niet. Al begrijp ik sindsdien wel iets van de paniek waarmee ooit op vousvoyeren gereageerd wordt. Andersom heeft het ook weinig stijl om altijd en overal maar amicaal aan het tutoyeren te slaan. 

Het lijkt moeilijk om het goed te doen.

Maar taal zou taal niet zijn, als het alleen zou gaan om lettercombinaties. Al dan niet tutoyeren is in de huidige tijd volgens mij simpelweg een kwestie van de intentie die de woordkeuze maakt of breekt. 'U' en 'jij' zeggen dan ook niet zozeer iets over de aangesprokene, maar vooral over de spreker. Of schrijver natuurlijk. 

Ik neem graag tijd voor jou.

En vind het belangrijk dat je dat voelt. Daarom herinner ik je liever niet aan het tikken van de klok door hier met 'u' te gaan strooien.

Bovendien leest 'u' ook niet zo lekker als 'je': zwart op wit schept dat over het algemeen afstand. Ik maak liever contact! Verbinding. Zodat jouw verhaal gedeeld kan worden en jij je gehoord weet. Respect is zoveel meer dan een juiste aanspreekvorm alleen. 

Waar kies jij voor?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tutoyeren