Woord van de Week

Van harte welkom

wvdw1-welkom

Ha, wat fijn dat je er bent.

Om iemand hartelijk welkom te heten hoef je het woord welkom niet per se te gebruiken. Sterker nog: als je niet oplet heeft het zelfs een averechts effect wanneer je het wél doet.

Beeld je maar eens in dat je verheugd begint aan een cursus. De docent was jouw aanmelding vergeten en mompelt “O ja, pff… welkom,” terwijl hij je achteloos een tafel toewijst in de hoek. Een stoel of kruk ontbreekt.

Of dat je zelf als voorzitter van een vergadering de aanwezigheid van de anderen waardeert, maar toch niet verder komt dan een afgeraffelde versie van je standaard welkomstwoordje. Je had immers een hectische dag en tijdens het begroeten van de aanwezigen móet je nou eenmaal nog het een en ander doorlezen.

Ik denk dat niemand zich serieus welkom voelt in zulke situaties. Al herken je met een beetje welwillendheid zelfs in het schraalste welkom heus wel de goede intentie. Het is gewoon een stuk prettiger als je daadwerkelijk voelt dat jouw komst gewenst is.

Is er dan iets mis met iemand letterlijk welkom heten?

Nee joh, natuurlijk niet. Het zogenaamde gevaar zit hem er volgens mij alleen in dat het woord zó vanzelfsprekend is, dat het gemakkelijk te onbewust gebruikt wordt. Kies je voor een andere term, dan ben je automatisch minder automatisch bezig. Je hebt dan de kans om iemand welgemeend en overtuigend hartelijk te verwelkomen.

En hoewel het fijn is om een warm welkom te krijgen, is het nóg leuker om een ander te laten weten dat je hem of haar graag ontvangt. Dat de komst van jouw gast je alleraangenaamst is. Dat je dankbaar bent dat die ander de moeite heeft genomen om jou te bezoeken. Dat je op dat moment misschien zelfs nergens blijer van zou worden, dan van het begroeten van jouw visite.

Precies zó gelukkig maak jij me nu met jouw bezoek.

Ik voel me vereerd dat ik jou mag begroeten. Wat fijn, dat je er bent!

 

Van harte welkom